عمری است که دلداده ی نام حسنینم

فریاد برآرم که غلام حسنینم

در کوی خرابات ، مقیمم همه ی عمر

ای می زدگان مست ز جام حسنینم

کربلایی نشدم خجلت این غم دارم

تا ابد در دل خود شور محرّم دارم

بانی روضه ی عشقم من و در کنج دلم

روز و شب زمزمه و نوحه و ماتم دارم

دیشب دوباره ماتم هجران گرفتیم

مردیم از داغ فراقت ، جان گرفتیم

تا که فضای شهرمان گردد معطر

قدری گلاب از دیده ی گریان گرفتیم

ما نـوکریـم و عادتمان گریـه بر حسیــن

تنـــها دلیـــل عزتـــمان گریــه بـر حسیـن

بی کــس تــرین قبیــله تاریـخ عالمیــم

نام و نشان و شهرتمان گریــه بـر حسیـن

مگر به شوق تو ... ، دل پر نداشت آقاجان

به عشق ، قبلِ تو باور نداشت آقاجان

چگونه می شود اینجا تو را شناخت ولی

تو را نخواست و دلبر نداشت آقاجان؟

وقتِ یادت چشمها آیینه بندان می شود

صحن چشمان محبّانت چراغان می شود

آسمان مدیونِ چشمان عزاداران توست

در محرّم بارش رحمت فراوان می شود

مانند نور آمدی و لا مکان شدی

پرواز آسمانی هفت آسمان شدی

با جلوه های نوری بالانشین خود

خورشید صبح و ظهر و غروب اذان شدی

شکر خدا که زندگی ام نذر روضه هاست

شکر خدا که روزی ام از سفره شماست

شکر خدا که پای شما سینه می زنم

شکر خدا که درد مرا نامتان دواست